Slow Photography

Het begon met een Clack.
Als kind al was ik gefascineerd door fotografie. Ik voel nog de opwinding van het moment dat ik mijn eerste camera kreeg; mijn moeder schonk me haar oude Agfa Clack. Dat was hààr eerste camera geweest; ze had er mijn kinderfoto’s nog mee gemaakt.
Wat was ze trots op mij!

Vanaf die tijd fotografeerde ik van alles met die analoge camera. Je kon 12 opnames maken per fotorolletje. Dat rolletje moest je laten ontwikkelen en afdrukken en pas na twee weken vol spanning wachten, kon je de resultaten ophalen en beleefde je het moment weer.

‘Slow Photography’ noem ik dat.
Tegenwoordig fotografeert iedereen. Overal en alles. Digitaal. Dat is snel. Maar ook vluchtig en vaak met een filtertje erover. Dat is niet mijn stijl. Ik doe nog steeds aan Slow Photography. Wel digitaal, maar met zorg en aandacht én ik neem er alle tijd voor. Geen filters; ik hou van mensen zoals ze écht zijn.

Een mooi portret is goud waard
Gelukkig hebben mijn ouders een mooi portret van hen samen laten maken, vlak voordat mijn vader ernstig ziek werd en overleed. Nu mijn moeder al lange tijd  alleen is, wilde ze graag nog een recent portret van zichzelf. Ze is inmiddels 94 jaar en nog helder, maar te slecht ter been om naar mijn studio te komen. Daar heb ik een oplossing voor gevonden: een mobiele fotostudio. Deze heb ik bij haar thuis opgezet en een ingetogen reportage gemaakt. Wat ben ik trots op haar!  
Zo is de cirkel weer rond.

Dit bracht me op het idee van Portret aan Huis.
Natuurlijk niet alleen voor oudere mensen, maar voor iedereen die een mooie foto wil, maar niet naar een studio kan of wil komen.

Het begon allemaal met de Agfa Clack van mijn moeder.